یک رهبر سیاسی با رفتارها، نحوه گفتمان سیاسی، مدل پوشش خود، آداب خوردنِ خوراک، دانستنِ آداب خوشامدگویی بین المللی، راه رفتن و ... ؛ می تواند باعث افزایش پرستیژ سیاسی و اجتماعی کشور و مردم خویش در جهان گردد. تا همیشه، پرستیژ سیاسی از مهم ترین نکات قابل توجه امور سیاسی یک دستگاه دولتی بوده است. به دست آوردن جایگاه بالا و والای جهانیِ یک سرزمین، از طریق پیشرفت، نفوذ و ثروت، و همچنین درخشانی جامعه ی آن سرزمین در تحت تاثیر قرار دادن جوامع دیگر امکان پذیر است. و این درخشانی نتیجه ی به عمل در آمدن شایستگی های رهبران آن جامعه است. رهبرانی که هیچیک از ویژگی های ذکر شده را نداشته باشند، جامعه ی بیماری را اداره می کنند. مردم ایران با روی کار آوردن کسانی که حتی از ادبیات درستی برخوردار نیستند، پرستیژ سیاسی خود را در سطح جهانی تا اندازه ای پایین آورده اند که از ارزش تاریخ پربارِ فرهنگی کشورشان نیز کاسته است.