احمد عسگری، قربانی سیاستهای سرکوب قرارگاه ثارالله چهار سال از کودتای ۸۸ میگذرد و اطلاعات سپاه پاسداران و به ویژه قرارگاه ثارالله کم کم به نامی آشنا برای دانشجویان و فعالین سیاسی ایران مبدل میشود؛ نهادی امنیتی که بدنه اجتماعی و تیمهای دانشجویی دارد، با تمرکز بر سوژههای خاص سعی میکند در کنار دو قرارگاه دیگر «عمار» و خاتم الانبیاء انسداد سیاسی و اقتصادی حاکم بر ایران را همیشگی کند. اگرچه بسیاری از پروندههای این نهاد امنیتی متمرکز بر سوژههای خاص چون طراحان وب، هنرمدان و گزارشگران حقوق بشر بوده است، اما باید به یاد داشت که هدفگذاری این نهاد امنیتی، تحت کنترل درآوردن فعالیت های سیاسی و مدنی بوده است که به زعم سردار محمد علی مشفق «مقدمات انقلاب مخملین و اعتراضات کنترل نشده را فراهم میکنند» و اینکه در بازه زمانی میان مدت فرآیند ناقص و نمایشی رقابت را که ظرف ۳۳ سال در ساخت سیاسی حکومت ایران در جریان بوده در مسیری جدید قرار دهند که منتهی الیه آن حاکم شدن معیار دست بوسی و پابوسی ولی فقیه بر رفتار سیاسی احزاب و جریانات است. به عنوان مثال در تابستان ۸۸ وقتی که احمد عسگری روزنامه...