دوباره بازگشتم در طول این غیبت نیز می نوشتم اما نه در قالب وبلاگی کوچک که سعی داشت حرف حسابش را به گوش جهانیان برساند؛ بلکه در گوشه و کناری ، از خبری ، از دردی و از غم های دوری از وطن می نوشتم دانش آموز دبیرستانی ای بیش نبودم زمانی که برای اولین بار آغاز به وبلاگ نویسی کردم. چهارسال از آن روز می گذرد و دیگر در وطن نیستم. غم غربت در دلم رخنه کرده... حسرت آزادی در وطن هنوز در دلم زوزه می کشد... می نویسم باز اینبار نه تنها از دردهای مردمم بلکه از آنچه بر من گذشت نیز خواهم نوشت خواهم نوشت از آن چه به چشم دیدم و می بینم از آن چه سخت بود اما هر چه بود بر من رفت و مرا وا داشت به هجرت هجرتی اجباری هجرتی که به دنبالش تنهایی و آوارگی نصیبم گشت... هجرتی که خانواده، دوست، دانشگاه، شهر و وطنم را از من گرفت؛ غم غربت را به من هدیه داد و مرا در چنان مسیر سختی قرار داد که دیگر بازگشت به خاطرات شیرین گذشته نیز برای لحظه ای خاطرم را آرام نساخت... اما فراز و نشیب های این مسیر نتوانست مرا از پای در آورد چرا که آسان نگرفته بودم این راه را و با قدم های محکم و استوار پا در آن گذاشتم همچنان که استوار گام بر می...