نوشتاری بسیار خواندنی؛
اسراییل دیگر برای مسیح علینژاد تابو نیست! / امین پایداری
اما پرسشى كه ميماند اين است: اين تغييرات -كه در مدت بسيار كوتاهى رخ داده است- تا چه حد در او درونى و نهادينه شده است و تا چه حد مربوط به رنگ و ظاهر و طبع هياهوگرايانه او است؟
اما پرسشى كه ميماند اين است: اين تغييرات -كه در مدت بسيار كوتاهى رخ داده است- تا چه حد در او درونى و نهادينه شده است و تا چه حد مربوط به رنگ و ظاهر و طبع هياهوگرايانه او است؟
چند روز پيش، مسيح علىنژاد جايزهای به عنوان «حقوق بشر ژنو» را دريافت كرد. توانايى مسيح در توليد صدا و هياهو، اين تصور را در اكثريت مردم ايران و حتى رسانههاى مهم فارسى زبان ايجاد كرد كه بردن اين جايزه امرى بىسابقه و بسيار مهم بوده است. البته نام این نهاد هم بهگونهای انتخاب شده که شنونده خبر گمان میدارد این نهاد به سازمان ملل در ژنو ارتباط دارد.
نهادی كه اين جوايز را اعطا ميكند، يك بنياد اسراييلى مستقر در سوييس است. اينكه يك بنياد مرتبط با اسرائیل که به ايرانيان جايزه حقوق بشر اعطا ميكند نشان از آن دارد كه حقوق بشر مرز ندارد، مليت نميشناسد و برايش اسرائيلى و ايرانى تفاوتى ندارد و مشکلی در این نیست.
نكته جالب در اين ماجرا سرعت پيشرفت و تكامل مسيح علىنژاد است. او توانسته است تغييرات فرهنگى و گفتمانىاى را كه دست كم به گذر سه نسل نيازمند است در مدت ٤ سال طى كند. از حجاب تا كلاه، و از كلاه تا بىحجابى و از بىحجابى تا انتشار عكسى در فيسبوكش از خود و شریک زندگیاش كه لب بر لب يكديگر گذاشتهاند، تنها بخش و نشانهاى از تحولات سريعى است كه مسيح علینژاد پیموده است.
مسيح علىنژاد چهار سال پيش مواضع به شدت ضد اسراييلى داشت. او يكى دو سال پيش، در پاسخ به سخنان نتانياهو در مورد ممنوعيت شلوار جين در ايران، كمپينى در تمسخر نتانياهو راه انداخت و با خوشحالى گفت كه جوانان ايرانى، برخلاف دروغ نتانياهو، آزادند كه شلوار جين بپوشند. و باز این مسیح علینژاد بود که پس از دعوت یک کانال اسراییلی از نامزد ندا، کاسپین ماکان، و رفتن کاسپین به اسرائیل، در وبلاگ خود کاسپین را خائن به جنبش سبز نامید و ادعا کرد که کاسپین هرگز نامزد ندا نبوده است.
اما همین مسیح، اكنون از دستان هيلل نوئر، رييس يك بنياد مرتبط با اسرائیل مستقر در سوييس، جايزه «حقوق زنان» دريافت ميكند و برای اینکه هواداران اصلاحطلب خود در ایران را نرنجاند، با وجود اهمیت اسراییلی بودن این نهاد، به آن نمیپردازد.
هيلل نوئر، فرداى روزى كه به مسيح علىنژاد «جايزه حقوق بشر» اين بنياد مرتبط با اسرائیل را اعطا كرد براى شركت در كنفرانس آيپك به سوى آمريكا پرواز كرد. كنفرانس آيپك امسال عملا حول محور سخنرانى نتانياهو در مورد ايران میچرخید. نتانياهو روز بعد به كنگره آمريكا رفت و برخلاف خواسته باراك اوباما، رييس جمهور آمريكا، در كنگره آمريكا بر علیه توافق اتمی ايران و آمریکا سخنرانى كرد. هيلل نوير، پس از اهداى جايزه به مسيح علىنژاد و پيش از پرواز به سوى آمريكا، در توييتر خود نوشته بود: «پرواز از ژنو به سوى كنفرانس آيپك در واشنگتن. چرا كه هر اتفاقى كه در ژنو بيافتد نبايد تنها در ژنو باقى بماند.»
بايد به مسیح علىنژاد كه توانايى بىنظيرى در تغييريافتن -چه در جهت مثبت و چه در جهت منفى- دارد آفرين گفت. او اكنون از معصومه علینژاد قمی تبديل به يك دختر لندنی با فرهنگى انگليسى-آمریکایی شده است که دیگر دشمنی ذاتی با اسراییلیها ندارد.
اسراییل تا مدتی پیش برای او تابو بود و از دیگران بهخاطر هواداری از اسراییل یا رفتن به اسراییل انتقاد میکرد، اما اگر یک نهاد مرتبط با اسرائیل که رئیسش به کنفرانس آیپک میرود تا از نتانیاهو پشتیبانی کند به او جایزه دهد، با خوشحالی و هیاهو آنرا میپذیرد و دیگر اسرائیل برایش مساله ای نیست.
اما پرسشى كه ميماند اين است: اين تغييرات -كه در مدت بسيار كوتاهى رخ داده است- تا چه حد در او درونى و نهادينه شده است و تا چه حد مربوط به رنگ و ظاهر و طبع هياهوگرايانه او است؟ شايد تنها يك روانشناس برجسته بتواند پاسخ درستى به اين پرسش بدهد.
منبع: خودنویس
نظرات