سی و هشت سال پس از درگذشت محمدرضا شاه پهلوی

گرامیداشت یاد جاوید شاهنشاه محمدرضا پهلوی 

یقینا آبادانی سرزمین پارس، مرهون تلاش های مسئول دلسوزی همچون شاهنشاه رضا پهلوی بود که با عزمی برداشته از تعهد و از خودگذشتگی، بصیرتی پر عیار، و اراده ای پولادین، به احیای اندیشه های والای انسانی پرداختند. 

ایشان در اوج اندوه، تسلیم هیاهو نشده، حق را بر خود دانسته، دشواری ها را به جان خریده و در جهت یکپارچه سازی کشور با تمام قوا جنگیدند. اما شوربختانه در پی بی عدالتی تلخ روزگار و دسیسه ی دشمنان خارجی، ایرانیان از حضور مداوم و پر اثر ایشان بی بهره ماندند. با این وجود، سرنوشت، یکبار دیگر، آغوش مرحمت خود را بر مردم آن دیار گشوده و زمامداری ژرف، والا حضرت محمدرضا پهلوی، که دارای دانش ذاتی حکومتگری بودند، تاج پادشاهی پهلوی را بر سر گذاشتند و در آن دوران دشوار که تنها دیپلماتی زیرک می توانست با قلبی بلورین، ذهن خلاق خود را در مسیر ساخت همه جانبه ی یک کشور پهناور بر عهده بگیرد؛ این سیاستمدار بزرگ قرن، در ادامه راه ایران سازی پدر، کمر بستند به ترویج فرهنگ ایرانی و خردگرا که نیازمند انسانی ترین و فاخرترین نحوه ی حضور در عرصه ی تکنولوژی ‌و فرهنگ مدرن جهانی بود. 

ایشان بیش از سی سال از بهترین سال های عمر خود را پشت میز خدمت گذرانده و در مسیر تحقق اهداف ملی، خالصانه از هیچ کوششی، کوتاهی ننمودند. 

آگاهی روز افزون مردم و ارتقای سطح فکری آنان، مرهون تلاش ها و زحمات شاهنشاه نیک پندارمان محمدرضا پهلوی بود که علم و دانش، و تخصص خود را صمیمانه در مسیر توسعه ی جامعه به کار گرفته و با تجمیع سرمایه های مادی و انسانی، سازندگی کشور را پیش گرفتند. عدالت، خردگرایی، انسانیت و همکاری، معیارهای مورد احترام و اتکای این پویشگری بودند. 

ولی شوربختانه، کاخ آباد ایران، با پیام نابودی جنایتکاران قهار اسلامی، با پتک سنگین بی خردی، فرو ریخته و کشور، در پی تلاش بیگانگان برای نفوذ به اذهان ملت ایران، مورد تهاجم فرهنگی قرار گرفته و با ترویج الگوی زندگی اعراب ۱۴۰۰ سال پیش، و تقویت باورهای آنان، همچنین ترور شخصیتی بزرگان، و در نهایت: گرفتن جان شیرین خدمتگزاران حقیقی میهن؛ دچار فقر اقتصادی گشته و تقاضای داخلی جامعه از تامین، باز ماند.

یورش فرهنگی این دشمنان بس خطرناک و مصیبت بار بود. سرانجام، افول ستاره ی اقتدار دیرپای ایران، ماحصل تلاش ویرانگر شورشیان اسلامی و دست نشانده ی همه جانبه ی بیگانگان، آثار شوم و محنت باری را به دنبال داشت؛ از جمله: محو گردیدن فرهنگ ملی! 

شاهنشاهان پهلوی و ملکه ی پر مهر ایران، بانو فرح؛ با پذیرش غم و شادی ملت، و با خدمات بی پایان خود، تاثیر ماندگاری بر ارزش های ایران گذاشتند. اما چه تلخ که با کوله باری از غم، میهن را ترک گفتند. 

شایسته است، از زحمات بی دریغ و ارزشمند این ایرانسازان واقعی، در تمام این سال ها، نهایت قدردانی را به عمل آوریم. 

باشد که نسل بیدار امروز، سروش آزادی سر داده و به پاسداشت آن معماران بزرگ، به عدالت خواهی برخاسته، و سراپرده دار نقشی از رهپویی مسیر ایشان باشند. 

امید که فردایی روشن، ایران را از تاریکی برون آورده و نام پر هیبت پهلوی را تا ابد و در اوج احترام، در تاریخ سرزمینمان جاودانه کنند. 

میرا نصیری